Nathan Rutjes: ‘Lavezzi is echt mijn alles, de reden waarom ik ‘s ochtends mijn bed uitkom‘

Voetbalfenomeen Nathan Rutjes is volstrekt eigengereid. Kritiek op zijn haardracht? Dan is die mat volgende week nóg langer! Al opende een goede vriendin hem de ogen: ‘Je zegt wel dat je geeft om je gezin, maar je bent er nooit.‘ Een gesprek over pijnlijke conclusies, opvoeden en de positieve kant van de medaille.

Nathan Rutjes, de oud-voetballer die bekend werd om zijn mooie uitspraken en nu een graag geziene mediagast en jeugdtrainer is, praat over de eveneens succesvolle tv-carrière van zijn 8-jarige zoontje Lavezzi. Opeens onderbreekt hij zichzelf: ‘O, dat vind ik nog wel even belangrijk om te zeggen.‘ Met serieuze blik: ‘Lavezzi moet vooral geen lookalike van Nathan Rutjes worden. Absoluut niet. Hij moet zichzelf zijn. Een tamelijk grappige uitspraak omdat Lavezzi niet méér een lookalike van zijn vader had kunnen zijn. In de kinderprogramma‘s die Lavezzi presenteert voor NPO Zapp zien we een vroegwijs jongetje met dezelfde enthousiaste manier van praten als zijn vader, dezelfde onbevangen vrolijke houding en het meest in het oog springende: datzelfde karakteristieke kapsel van een gemillimeterd koppie met lange mat tot in de nek. ‘Wij lijken qua uiterlijk natuurlijk op elkaar, maar verder zijn we best verschillend. Ik kwam een keer helemaal blij thuis met een doos Lego, dacht dat we samen een kasteel zouden gaan bouwen. Lavezzi kijkt naar die doos en zegt: bouwt u maar papa, en gaat weer verder met lezen in zijn biologieboek. Hij wil later namelijk Freek Vonk worden. Vind ik helemaal prima! Dat soort dingen probeer ik juist te stimuleren.‘ Rutjes staat op van de bank, enthousiast gebarend met zijn armen: ‘Als jij Freek Vonk wilt worden, ga het doen vriend! Als jij wilt hockeyen, dan koopt papa een hockeystick voor jou. Als hij niet meer wil presenteren op televisie, houden we er meteen mee op. Maar hij vindt het gewéldig. Dus ja.‘ Hij gaat weer zitten.

Zegt Lavezzi ‘u‘ tegen jullie?
‘Ja. Ik vind het belangrijk dat hij respect heeft voor mensen. Als hij tegen ons ‘u‘ zegt, zal hij dat ook tegen anderen doen. Dat is iets wat ik beleefd vind. Zelf moest ik vroeger ook ‘u‘ zeggen tegen mijn ouders. Ik weet nog dat zij daar vaak complimentjes over kregen. Dat heb ik opgepikt: als zoveel mensen dat netjes vinden, dan hebben mijn ouders dat toch goed gedaan. ‘Lavezzi en ik... ja, daar kan ik emotioneel van raken. Lavezzi is echt mijn alles, de reden waarom ik ‘s ochtends mijn bed uitkom. Dus dat woordje ‘u‘ zegt niet zo veel over de band die wij hebben, want die is onwijs sterk. Maar tegelijkertijd blijf ik wel zijn vader, niet zijn vriendje. Dan vind ik het passend dat hij ‘u‘ zegt.‘ Wat vindt Lavezzi er zelf van? Met die herkenbare Rotterdamse tongval: ‘Lavezzi is zo onverstoorbaar joh, niet normaal. Daarin heeft hij denk ik in papa wel een goed voorbeeld. Jongens met lange haren worden op het schoolplein natuurlijk automatisch uitgescholden voor meisje. Maar hij zegt gewoon: o ja, vind je dat? Dan vind je mij toch een meisje joh, lekker belangrijk.‘

Authentiek
Zo kennen we Nathan Rutjes ondertussen: als die sympathieke jongen uit Rotterdam die altijd wel een positieve draai aan de zaak weet te geven. Die in de derde persoon over ‘Nathan Rutjes‘ praat. Op televisie zagen we hem in RTL Late Night met zijn rubriek Op het matje bij Nathan, waarin hij zijn licht liet schijnen op actuele gebeurtenissen, en vorig jaar als kandidaat in Wie is de Mol?. Ook is hij te zien in reclamespotjes van wedkantoor Toto, waar hij als een in het wit gehulde goeroe mensen moet bewegen bewust te spelen. Waar hij ook opduikt, de oud-voetballer is altijd eerlijk, behulpzaam en enthousiast. Op Twitter schreven mensen: Nathan Rutjes for president! Maar in een lege kantine, zonder een groep mensen om hem heen, is hij een opvallend kalme, rustige verschijning – op af en toe een sprong overeind na. Hij geeft antwoord op alle vragen zonder enige ijdelheid of aarzeling over hoe iets zou kunnen overkomen. ‘Authentieker dan Nathan krijg je het niet,‘ zei manager en vriend René al van te voren. Maar dat hij alleen maar positief zou zijn, dat is toch een wat te beperkte blik op hem als persoon.
René vertelde dat je het afgelopen jaar vaak bent gevraagd om in talkshows een positieve noot te komen brengen over deze coronatijd. Die verzoeken hebben jullie afgeslagen. Waarom? ‘Ik wil dingen doen die bij me passen. Het voelt voor mij niet oprecht om dingen te zeggen over corona, terwijl ik daar geen verstand van heb. Dat voelt alsof ik een kunstje moet komen doen, maar je huurt mij niet in om even de clown uit te hangen – dat is niet Nathan, snap je? Ik heb een tijdje terug samen met René besloten me te richten op drie zaken: jeugd, sport en maatschappelijk werk. Er blijven genoeg capabele mensen over om iets zinnigs over corona te zeggen.‘ Maar jij zou misschien iets kunnen toevoegen, met jouw positieve blik? ‘Ja, maar dat hoeft voor mij niet per se voor de camera. Ik help de jongens van mijn trainingsteam en doe Zapp Sport@home met Lavezzi (filmpjes waarin ze sportoefeningen uitleggen die kinderen thuis kunnen doen, red.), wat is overgenomen door veel basisscholen. Dat past beter bij me.‘ Je zegt niet te willen worden ingehuurd als act. Heb je weleens het idee gehad dat de media je zo neerzetten? ‘Nee, dat niet. Alles wat ik heb gedaan op tv, daar was ik altijd volledig mezelf. Maar er is wel een soort eenzijdige beeldvorming waar ik al mijn hele leven tegen aanloop. Die positieve Nathan Rutjes, en verder niks. Ja, ik ben positief, maar ik geef ook supereerlijk mijn mening in mijn observaties en kan ook weleens gif geven – de boel op scherp zetten. Dat is soms best confronterend, omdat mensen niet weten dat die kant van Nathan óók bestaat. Die denken: die jongen is altijd blij, maar dat is natuurlijk niet het geval.‘

Waar word jij giftig van?
Denkt lang na. ‘Als er een situatie is waarin het voor mijn gevoel niet eerlijk gaat, zou ik giftig kunnen worden. Maar wat voor mij onrechtvaardig is, hoeft dat voor een ander niet te zijn natuurlijk. Het zijn maar mijn normen en waarden, snap je? Maar wat vind jij persoonlijk nou iets waar je boos van wordt?
Denkt weer lang na. ‘Daarvoor zouden we in een situatie moeten komen. Ik kan nu niet zo iets noemen.‘ Maar ergens vind je het toch irritant als mensen alleen maar die ene positieve kant van je zien? ‘Ehm... ja, ja. Misschien zeg ik het ook niet helemaal juist. Ik wil alleen maar zeggen dat ik gewoon menselijke trekjes heb: ik ben verdrietig, ik kan boos of teleurgesteld zijn, maar inderdaad, het merendeel van de tijd zie ik de positieve kant van de medaille. Overigens heb ik nooit dat gevoel gehad hoor, dat ik in talkshows een trucje moest komen doen. Maar dat gevaar ligt een beetje op de loer, dus daarom probeer ik wat kritischer te zijn.‘ Nathan Rutjes is een onvervalste Rotterdammer, als enig kind opgegroeid in volksbuurt Oud-Charlois. Zijn moeder was huisvrouw, zijn vader werkte als havenarbeider. De opvoeding was liefdevol, maar ook volgens het motto: niet zeuren. ‘Als ik ruzie had op straat en ik kwam thuis met een blauw oog, denk je toch niet dat mijn vader zei: kom maar even mee en wijs aan wie dat gedaan heeft? Nee, hij schopte me de deur uit: dat is niet de bedoeling zo, Rutjes, los het zelf maar op. Niet zeuren, dat zit er wel diep in bij mij. En ik ben er dankbaar voor, want die opvoeding heeft me zo ver gebracht in de media- en voetbalwereld. Daar ben ik van overtuigd.‘

Als Lavezzi met een blauw oog thuiskomt, stuur jij hem dan ook terug de straat op? ‘Ja, honderd procent. Hup, zelf doen. Dan zoekt-ie het uit.‘ Ja echt? ‘Nou, ik zou wel naar het verhaal vragen. Want als een volwassene er een bijdrage in zou hebben gehad, dan storm ik naar buiten. Dan ben ik zijn beschermer. Maar de waarheid is ook: papa zal er niet altijd voor hem kunnen zijn. Ik wil hem graag adviezen meegeven, hij is natuurlijk nog maar een kind, maar het is aan hem om die adviezen in de praktijk te brengen. Dat vind ik een mooie manier van opvoeden en ontwikkelen.‘ Dat Lavezzi nu vrolijk op straat kan spelen als ieder ander jochie van 8 is niet vanzelfsprekend geweest. Tijdens de zwangerschap bleek Nathans vrouw Angelique te lijden aan het zeldzame HELLP- syndroom, een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging die levensbedreigend voor zowel moeder als kind kan zijn. Angelique was heel ziek en Lavezzi kwam al met dertig weken ter wereld. Hij verbleef een aantal weken op de neonatologie-afdeling van het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) en het was nog onduidelijk wat het syndroom voor effect op hem zou hebben.

Je hebt van jongs af aan meegekregen zaken zelf op te lossen. Hoe ging dat in de moeilijke tijd rond de zwangerschap van Angelique en de eerste weken van Lavezzi? Lukte dat toen ook?
Op z‘n Nathan Rutjes: ‘Dat vind ik een hele mooie vraag en ik ga mijn best doen om het je zo goed mogelijk te vertellen.‘ ‘In die periode zat ik totaal in de overlevingsmodus. Ik had een vrouw die aan het vechten was voor haar leven, een kind dat aan het vechten was voor zijn leven – zij kunnen niet gebruiken dat er een man om hen heen is die zwakte toont. Ik zette mijn verstand op nul, ging trainen bij MVV en hup, meteen daarna door naar het AZM om ‘s nachts naast Lavezzi te zitten. Hij lag in een aparte kamer en zat helemaal onder de slangetjes, overal piepjes, je wilt het niet weten. Een paar weken later kwam Angelique uit het ziekenhuis, die moest ik thuis verzorgen. Terwijl er ook van me verwacht werd dat ik bij MVV aan die vijf-, zesduizend man in het stadion iedere week mijn beste niveau liet zien. Dat houd je vol op een soort oerdrift. Als mijn gezin het moeilijk heeft, móet ik er voor ze zijn.‘ Dat moet een zware tijd zijn geweest. ‘Soms had ik wel zo‘n moment onder de douche, dat ik dacht: wat gebeurt er allemaal in mijn leven? Maar mijn oplossing is dan: relativeren. Wat stel ik me nou aan dat ik moe ben? Die mensen bij het AZM zijn pas een échte prestatie aan het leveren. Dan raapte ik mezelf weer bij elkaar. Oké, even dit moment onder de douche pakken, zo even een hapje eten, dan goed slapen en morgen weer naar het ziekenhuis. Gewoon gas geven nou Naat, kom op.‘ En kon je dat een beetje delen met vrienden, of met Angelique? ‘Nee, met Angelique niet toen, die was hartstikke ziek. En ja, met vrienden... Ik heb twee goede vrienden die ik nog ken van mijn tijd bij de amateurs in Rotterdam. Maar wat ga ik aan ze vragen dan? Ik zou ze alleen maar ongerust maken. En fysiek konden ze ook niet helpen, want zij zaten in Rotterdam en ik in Limburg.‘ Dus zo heb je ook dit in je eentje opgelost? ‘Ja. Wat niet wil zeggen dat ik het altijd het beste weet hoor.‘

Trek jij je eigenlijk van iemand wat aan?
‘Van de buitenwereld niks, nee. Ik heb bijvoorbeeld nu besloten om vanaf volgend seizoen jongens onder de 9 te gaan trainen hier bij Sparta. Dat speelse en enthousiaste van die doelgroep vind ik geweldig – ik kan hen denk ik nóg meer bijbrengen dan die jongens van 16. Zo‘n stap is niet gebruikelijk in de voetballerij; iedereen wil juist altijd hogerop. Maar dan heb je te maken met Nathan Rutjes die zijn eigen weg kiest. Ik kan heel recalcitrant zijn daarin. Als iedereen naar links wil, denk ik: effe kijken hoe de rest reageert als ik naar rechts ga. Als je mijn haar niet mooi vindt, dan is die mat over twee weken nóg langer. Die trekjes heb ik wel.‘ En van mensen die dicht bij je staan, trek je je daar iets van aan? ‘Jazeker wel. Van Angelique, van René. Waar iedereen denkt dat ze Nathan Rutjes kennen, kennen zij me écht. En wie me ook met enige regelmaat de ogen opent, is Mil. (Miljuschka Witzenhausen, medekandidaat in Wie is de Mol?, met wie hij bevriend is gebleven, red.) Zij is goudeerlijk. Zegt gewoon – beng! – waar het op staat.‘ In wat heeft zij jou de ogen geopend? ‘Dan zegt ze bijvoorbeeld: “Nathan, je zegt wel dat je geeft om je gezin, maar je bent er nooit, je mist de helft van hun leven. Als Lavezzi op zaterdagochtend moet voetballen, waar ben jij dan? Nou?" Ja, dan sta je wel even met je mond vol tanden, want inderdaad, ik ben in 2,5 jaar maar vier keer bij Lavezzi‘s wedstrijden geweest omdat ik altijd met mijn jongens van Sparta onderweg ben. Ik leef in de bubbel van de voetballerij, voor mij is dat normaal. Maar Mil komt niet uit de voetbalwereld en zegt: nee, dat is niet normaal. Mooie gesprekken vind ik dat, hoor.‘ En? Heb je je iets van haar preek aangetrokken? ‘Laten we het zo zeggen: ik ben in ontwikkeling. (Harde lach.) Maar wat ik wel heb ingezien, is dat mijn werk – wat eigenlijk niet eens voelt als werk – maakt dat ik veel van Lavezzi mis. Ik zou graag meer bij zijn voetbalwedstrijdjes willen kijken, vaker samen eten. Ik zie hem nooit uit school komen, leg hem doordeweeks niet op bed. Dat is wel een pijnlijke conclusie ja.‘ En waarom sla je niet met je vuist op tafel en zeg je: zoek het uit, ik ga op tijd naar huis om samen te eten met mijn kind? ‘Dat is een hele goeie. Dan komt mijn verantwoordelijkheidsgevoel om de hoek zetten dat ik voel naar de club. Dat botst een beetje. Ik kan er niks aan doen, maar als ik die jochies hier op die club aan zie komen, daar word ik zó naar toegetrokken. Maar goed, deze baan zou ook gewoon in veertig uur moeten kunnen in plaats van zestig uur. Daar ga ik de komende jaren aan werken.‘

Paspoort:
De op 1 december 1983 in Rotterdam geboren Nathan Rutjes wordt pas relatief laat gescout als profvoetballer. Hij werkt als trainer in een fitnessclub als hij op 19-jarige leeftijd wordt binnengehaald bij voetbalclub Sparta. Later komt hij uit voor MVV en Roda JC.
Daarnaast begeeft hij zich in de televisiewereld: als gast in talkshows, presentator van kinderprogramma‘s en commentator bij sportprogramma‘s. Na zijn profvoetbalpensioen drie jaar geleden focust hij zich op het trainen van de Sparta-jeugd onder de 16. Rutjes en zijn vriendin Angelique kregen samen zoontje Lavezzi (8), die met programma‘s op NPO Zapp en een populair Instagram-account (bijna 100.000 volgers) een succesvolle eigen tv-carrière heeft.

Cultheld
Het is maandagochtend 11 uur en Nathan Rutjes (37) zit op een bankje in de uitgestorven kantine van het trainingscomplex van voetbalclub Sparta. Rutjes traint hier sinds drie jaar ‘zijn‘ elftal van jongens onder de 16. Daarvoor was hij veertien jaar actief als profvoetballer voor Sparta, MVV en Roda JC. Topscorer is hij nooit geworden en ook al schopte hij het niet tot een Nederlandse topclub, hij was er wel een opvallende verschijning. Zijn kapsel en vaak onbedoeld grappige uitspraken in interviews maakten hem tot een cultheld. Op YouTube staan veelbekeken compilaties met de ‘mooiste uitspraken van Nathan Rutjes‘, onder meer één waarin hij het als Roda JC-speler na de wedstrijd opneemt voor de scheidsrechter. Een zeldzaamheid in de voetbalwereld. ‘Ja, die man doet ook gewoon hartstikke zijn best, weet je,‘ zegt Rutjes tegen de verslaggever. ‘De keuzes die hij maakte, waren gewoon hartstikke terecht. Ik denk dat we vooral onszelf hebben benadeeld.‘


Bron: © AD / Jette Pellemans / Hilde Harshagen

Geplaatst op: 14-05-2021

« Vorige pagina